Chat with us, powered by LiveChat
×Drogi Użytkowniku, przez dalsze aktywne korzystanie z naszego Serwisu (scrollowanie, zamknięcie komunikatu, kliknięcie na elementy na stronie poza komunikatem) bez zmian ustawień w zakresie prywatności, wyrażasz zgodę na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystasz tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie Twoich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze Ciebie z serwisów internetowych Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach analitycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Jeżeli nie wyrażasz zgody na używanie przez nas cookies powinieneś zablokować ich zapisywanie na swoim urządzeniu zmieniając ustawienia swojej przeglądarki lub opuścić tę stronę. Aby uzyskać więcej informacji na temat plików cookies i przetwarzania danych osobowych, zapoznaj się z naszą polityką prywatności i zasadami dotyczącymi plików cookies.

Kiedy akcjonariusz może żądać przymusowego odkupu?

Instytucja przymusowego odkupu służy akcjonariuszom mniejszościowym i stanowi przeciwwagę dla uprawnienia nadanego udziałowcom większościowym w postaci przymusowego wykupu. Podobnie jak w przypadku przymusowego wykupu, zakres i przesłanki stosowania tego uprawnienia odmienne są dla spółek publicznych i niepublicznych.


W spółkach publicznych prawo mniejszościowego akcjonariusza do żądania odkupu jego akcji powstaje w momencie osiągnięcia przez innego udziałowca (wraz z podmiotami z grupy kapitałowej i działającymi w ramach porozumienia) progu 95 proc. ogólnej liczby głosów i może być zrealizowane jedynie w okresie trzech miesięcy (jeżeli spółka nie opublikowała wymaganej informacji o zmianie stanu posiadania, termin ten biegnie od dnia, w którym akcjonariusz mniejszościowy przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o tym fakcie). Żądanie to składa się na piśmie, a umowa z określonym udziałowcem zawierana jest poza rynkiem regulowanym. Obowiązek wykupu powinien być natomiast zrealizowany w ciągu 30 dni od jego zgłoszenia, a określona w nim cena nie może być niższa od średniej ceny rynkowej z ostatnich trzech i sześciu miesięcy oraz od najwyższej ceny zapłaconej przez podmiot zobowiązany do odkupienia akcji w ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających żądanie.

 

W przypadku spółek niepublicznych instytucja sell out znajduje zastosowanie przy koncentracji akcji odpowiadającej 95 proc. kapitału zakładowego wśród nie więcej niż pięciu udziałowców, z których każdy posiada co najmniej 5 proc. Wówczas akcjonariusze, którzy reprezentują co najwyżej 5 proc. kapitału zakładowego, mogą żądać umieszczenia w porządku obrad, na minimum miesiąc przed najbliższym walnym zgromadzeniem, sprawy dotyczącej podjęcia uchwały o przymusowym odkupie ich akcji. Pozostali udziałowcy niebędący inicjatorami procedury, mogą natomiast dołączyć się do grupy objętej uchwałą poprzez zgłoszenie do zarządu, najpóźniej w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia porządku obrad, odpowiedniego żądania. Upływ tego terminu nie zamyka jednak możliwości wystąpienia z żądaniem odkupu w ramach kolejnego WZ. Dla powzięcia uchwały wymagana jest bezwzględna większość głosów, przy czym każda akcja uprawniona jest tylko do jednego głosu, a głosowanie jest imienne i jawne. Udziałowcy mniejszościowi, których papiery wartościowe podlegają przymusowemu odkupowi, powinni w terminie miesiąca od dnia WZ złożyć dokumenty w spółce. W przypadku natomiast gdy ze względu na niewystarczającą liczbę głosów uchwała nie zostanie podjęta, spółka zobowiązana jest w terminie trzech miesięcy od dnia WZ do nabycia tych akcji w celu ich umorzenia. Cenę odkupu stanowi wówczas wartość przypadających na akcję aktywów netto z poprzedniego roku obrotowego, pomniejszonych o kwotę przeznaczoną do podziału między akcjonariuszy. Zarówno spółka jak i jej udziałowcy, jeśli nie zgadzają się z wysokością ustalonego w taki sposób wynagrodzenia, mogą zwrócić się jednak do sądu rejestrowego o wyznaczenie biegłego rewidenta, którego zadaniem będzie określenie rynkowej lub godziwej ceny za akcję.